Podstawowe różnice między komandytariuszem a komplementariuszem:

Wspólnie tworząc spółkę komandytową, komandytariusz i komplementariusz pełnią różne role i ponoszą różne rodzaje odpowiedzialności.

Komandytariusz, jako jeden ze wspólników, wnosi do spółki kapitał i jest zazwyczaj bardziej pasywny pod względem zarządzania. Jego odpowiedzialność za długi spółki jest ograniczona do wysokości wniesionego kapitału, co zapewnia mu pewną formę zabezpieczenia finansowego.
Z kolei komplementariusz jest aktywnym uczestnikiem w zarządzaniu i prowadzeniu spółki. Jego odpowiedzialność za zobowiązania spółki jest nieograniczona, co oznacza, że ponosi pełną odpowiedzialność majątkową za długi spółki.
Rola komandytariusza często skupia się na aspektach inwestycyjnych i finansowych, podczas gdy komplementariusz jest bardziej zaangażowany w codzienne zarządzanie, podejmowanie decyzji biznesowych i reprezentowanie spółki na zewnątrz.

Główne funkcje komandytariusza:

Komandytariusz odgrywa istotną rolę w strukturze spółki komandytowej, choć jego zaangażowanie w zarządzaniu oraz prowadzeniu działalności jest zazwyczaj ograniczone. Poniżej przedstawiamy szczegółowe funkcje, jakie pełni komandytariusz w ramach spółki komandytowej:

Wkład kapitałowy:
Komandytariusz wnosi kapitał do spółki, który stanowi podstawę jej działalności. Wkład ten może przyjmować różne formy, w tym gotówkę, aktywa materialne lub intelektualne. Kwota wkładu określona jest w umowie spółki komandytowej i stanowi podstawę odpowiedzialności komandytariusza wobec wierzycieli.

Ograniczona odpowiedzialność:
Jedną z kluczowych cech komandytariusza jest jego ograniczona odpowiedzialność za zobowiązania spółki. Oznacza to, że komandytariusz odpowiada za długi spółki jedynie do wysokości wniesionego przez siebie kapitału. W przypadku niewypłacalności spółki, komandytariusz nie ponosi osobistej odpowiedzialności za długi przekraczające wartość jego wkładu.

Pasywna rola zarządcza:
W przeciwieństwie do komplementariusza, komandytariusz zazwyczaj nie angażuje się aktywnie w codzienne zarządzanie spółką. Jego rola jest bardziej pasywna i skupia się głównie na aspektach finansowych i inwestycyjnych. Komandytariusz może być zaangażowany w podejmowanie strategicznych decyzji, ale nie jest zazwyczaj zaangażowany w codzienną operacyjną działalność.

Prawo do współdecydowania:
Pomimo że komandytariusz nie musi być zaangażowany w codzienne zarządzanie, zazwyczaj ma prawo do udziału w decyzjach strategicznych dotyczących spółki. Decyzje te podejmowane są na podstawie umowy spółki oraz przepisów prawa, które określają zakres kompetencji i uprawnień komandytariusza.

Prawo do informacji:
Komandytariusz ma prawo do regularnego otrzymywania informacji dotyczących działalności spółki, w tym sprawozdań finansowych, planów strategicznych oraz kluczowych decyzji podejmowanych przez zarząd spółki.

Wszystkie te funkcje sprawiają, że komandytariusz jest istotnym podmiotem w strukturze spółki komandytowej, choć jego rola może być bardziej ukierunkowana na aspekty inwestycyjne i strategiczne niż na codzienną operacyjną działalność.

Główne funkcje komplementariusza:

Komplementariusz jest kluczową postacią w strukturze spółki komandytowej, pełniącą aktywną rolę w zarządzaniu oraz prowadzeniu działalności przedsiębiorstwa. Poniżej przedstawiamy szczegółowo funkcje, jakie pełni komplementariusz w ramach spółki komandytowej:

Pełna odpowiedzialność:
Komplementariusz odpowiada za zobowiązania spółki całym swoim majątkiem, podobnie jak w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Oznacza to, że w przypadku niewypłacalności spółki, komplementariusz ponosi osobistą odpowiedzialność za wszystkie długi i zobowiązania spółki, niezależnie od wartości jego udziału.

Aktywne zarządzanie:
Komplementariusz pełni aktywną rolę w zarządzaniu codziennymi sprawami spółki komandytowej. Jego obowiązki mogą obejmować nadzór nad operacjami biznesowymi, podejmowanie strategicznych decyzji, zarządzanie personelem oraz kontrolę nad finansami.

Reprezentacja spółki:
Komplementariusz reprezentuje spółkę komandytową na zewnątrz i może podejmować zobowiązania w imieniu spółki. Ma prawo do podpisywania umów, negocjowania warunków handlowych oraz podejmowania wszelkich działań niezbędnych do prowadzenia działalności spółki.

Podejmowanie decyzji:
Komplementariusz jest uprawniony do podejmowania kluczowych decyzji dotyczących działalności spółki komandytowej. Decyzje te mogą dotyczyć strategii biznesowej, inwestycji, rozwoju produktów czy rekrutacji personelu. Współpraca z pozostałymi wspólnikami oraz konsultacje z radą nadzorczą mogą wpływać na proces podejmowania decyzji.

Odpowiedzialność za zarządzanie:
Komplementariusz ponosi odpowiedzialność za skuteczne zarządzanie spółką i osiąganie jej celów biznesowych. Jego działania powinny być ukierunkowane na maksymalizację zysków, ochronę interesów wspólników oraz zabezpieczenie stabilności finansowej spółki.

Raportowanie i rachunkowość:
Komplementariusz jest odpowiedzialny za prowadzenie odpowiedniej dokumentacji, raportowanie wyników działalności oraz zapewnienie zgodności działań spółki z obowiązującymi przepisami prawa. Współpracuje z zespołem księgowym oraz audytorami w celu zapewnienia transparentności i rzetelności raportów finansowych.

Rola komplementariusza w spółce komandytowej jest kluczowa dla skutecznego funkcjonowania przedsiębiorstwa oraz osiągania celów biznesowych. Jego aktywna rola w zarządzaniu i podejmowaniu decyzji wpływa na efektywność działalności spółki oraz budowanie jej pozycji na rynku.

Sprzedaż gotowych spółek komandytowych

Kancelaria Gospodarcza Effekti specjalizuje się w sprzedaży gotowych spółek komandytowych. W ofercie znajdują się gotowe spółki komandytowe dostosowane do potrzeb klientów, umożliwiające szybki start działalności gospodarczej w atrakcyjnej cenie. Dzięki gotowym spółkom komandytowym oferowanym przez Kancelarię Gospodarczą Effekti, przedsiębiorcy mogą uniknąć czasochłonnego procesu zakładania spółki od podstaw oraz skorzystać z gotowej struktury prawnej. Więcej informacji na temat sprzedaży gotowych spółek komandytowych można znaleźć na stronie internetowej Kancelarii.

Spółka komandytowa jest jedną z form prowadzenia działalności gospodarczej. Bardzo chętnie wybieraną przez przedsiębiorców, którzy chcą jedynie ulokować kapitał w danym przedsięwzięciu. Następnie mogą czerpać z niego zyski, bez obaw o bezpieczeństwo własnego majątku. Spółka komandytowa jako osobową spółką handlową, zaliczaną do tzw. ułomnych osób prawnych. Choć nie posiada osobowości prawnej, Kodeks spółek handlowych przyznaje jej zarówno zdolność prawną, jak i zdolność do czynności prawnych. Oznacza to, że może we własnym imieniu nabywać prawa i zaciągać zobowiązania.

Do elementów osobowych spółki komandytowej zalicza się:

• podmiotowość prawną,
• strukturę firmy, czyli nazwisko lub firmę (nazwę) co najmniej jednego komplementariusza,
• udział co najmniej dwóch wspólników o zróżnicowanej pozycji prawnej (komplementariusza i komandytariusza),
• brak występowania organów spółki (np. zarządu),
• odpowiedzialność komplementariusza za zobowiązania spółki, prowadzenie spraw i reprezentację,
• stałość składu osobowego komplementariuszy,
• przyczyny rozwiązania spółki: ogłoszenie upadłości, śmierć komplementariusza lub ogłoszenie jego upadłości, wypowiedzenie umowy przez wspólnika lub wierzyciela wspólnika, prawomocne orzeczenie sądu.

Wśród kapitałowych elementów spółki komandytowej wyróżnia się udział w podmiocie komandytariuszy. Ponoszą oni ograniczoną odpowiedzialność za zobowiązania spółki, a także brak po ich stronie ustawowego prawa i obowiązku reprezentowania oraz prowadzenia spraw spółki.

Komandytariusz a komplementariusz – czym się różnią?

Komandytariusz odpowiada za zobowiązania cywilnoprawne spółki wobec jej wierzycieli wyłącznie do sumy komandytowej, która została ustalona w umowie. Odpowiedzialność ta ma charakter solidarny i subsydiarny. Z mocy prawa nie ma obowiązku reprezentowania i prowadzenia spraw podmiotu – może zostać do tego uprawniony wyłącznie na podstawie umowy spółki. Jest więc wspólnikiem pasywnym, finansującym przedsięwzięcie. Ma jednak możliwość uczestnictwa w ważnych dla podmiotu decyzjach, zwłaszcza wykraczających poza podstawowe zobowiązania. Jego nazwisko nie powinno znaleźć się w nazwie spółki komandytowej.

Komplementariusz to z kolei wspólnik aktywny. Ponosi odpowiedzialność za zobowiązania spółki całym swoim majątkiem, bez ograniczeń. Ma prawo i obowiązek prowadzić sprawy podmiotu, a także go reprezentować. Czynnie działa w ramach spółki i dba o faktyczną realizację przedsięwzięcia. Subsydiarny charakter odpowiedzialności oznacza, że wierzyciel może prowadzić egzekucję z jego majątku tylko w sytuacji, gdy egzekucja z majątku spółki okaże się nieskuteczna. Nazwisko co najmniej jednego komplementariusza powinno znaleźć się w nazwie firmy.

Rozważasz założenie spółki komandytowej? Sprawdź najważniejsze korzyści

Dlaczego ta forma działalności gospodarczej jest tak popularna wśród przedsiębiorców? Założenie spółki komandytowej wiąże się bowiem z licznymi korzyściami. Ważną zaletą jest elastyczność w kształtowaniu odpowiedzialności. Wspólnicy samodzielnie decydują, który z nich będzie komplementariuszem, a który komandytariuszem. Dzięki temu jeden z nich może w pełni skupić się na prowadzeniu spraw spółki, a drugi ogranicza swoją rolę do wkładu finansowego.

Przewagą spółki komandytowej nad innymi formami prawnymi jest pełna swoboda w ustalaniu wysokości sumy komandytowej. Dzięki temu mogą współpracować ze sobą podmioty z różnym kapitałem. Specyfika uprawnień wspólników powoduje, że da się znacząco obniżyć ryzyko prowadzenia działalności w przypadku osoby fizycznej, która będzie aktywnie zarządzać sprawami spółki oraz reprezentować ją w kontaktach z innymi podmiotami i urzędami. Spółkę komandytową można założyć przez internet. Przepisy prawa nie narzucają minimalnego wkładu, jaki muszą wnieść wspólnicy do powoływanego podmiotu.

Od czego zacząć zakładanie spółki komandytowej?

Aby powołać spółkę komandytową do życia, należy spełnić dwa podstawowe warunki:
• zawarcie umowy spółki przez co najmniej dwóch wspólników, z których jeden jest komplementariuszem, a drugi – komandytariuszem,
• zarejestrowanie spółki w Krajowym Rejestrze Sądowym.

Zawarcie umowy spółki komandytowej musi nastąpić w formie aktu notarialnego. Reguluje ona każde zagadnienie dotyczące podmiotu, w tym sposoby rozwiązywania konfliktów i nieporozumień. Powinna zawierać następujące dane:

• firmę i siedzibę spółki,
• przedmiot działalności,
• czas trwania, jeżeli jest oznaczony,
• oznaczenie wkładów wnoszonych przez każdego wspólnika i ich wartość,
• sumę komandytową.

Wniesienie wkładu to obowiązek każdego wspólnika. Suma komandytowa pełni funkcję gwarancyjną wobec wierzycieli spółki, którzy mogą oczekiwać zaspokojenia zobowiązań z majątku komandytariusza.

Kolejnym etapem zakładania spółki komandytowej jest wybór kodów PKD oraz formy opodatkowania – nie samej spółki, lecz wspólników, którzy otrzymują swoją część przychodu wypracowanego przez podmiot. Będąc osobami fizycznymi, zwykle decydują się na podatek liniowy (19%) lub opodatkowanie na zasadach ogólnych (17% i 32%).

Rejestracja spółki komandytowej do KRS

Wniosek o rejestrację spółki komandytowej w KRS można złożyć tradycyjnie (na urzędowym formularzu KRS-W1 w sądzie rejonowym) lub elektronicznie (formularz teleinformatyczny na stronie Ministerstwa Sprawiedliwości). Tylko wtedy podmiot będzie istniał w oczach państwa. Należy także dołączyć szereg dokumentów m.in.:
• druk KRS-WA – oddziały, terenowe jednostki organizacyjne,
• druk KRS-WH – sposób powstania podmiotu,
• druk KRS-WC – wspólnicy spółki komandytowej,
• druk KRS-WL – prokurenci,
• umowa spółki,
• dowody uiszczenia opłat i inne.

Złożenie wniosku o rejestrację spółki w KRS wiąże się z koniecznością wniesienia opłaty: 500 zł (sposób tradycyjny) lub 250 zł (drogą elektroniczną). Dodatkowo wpis musi zostać ogłoszony w Monitorze Sądowym i Gospodarczym. Jest to koszt rzędu 100 zł. Informacja o zarejestrowaniu spółki zostanie przekazane przez KRS do ZUS automatycznie i na tej podstawie ZUS zarejestruje podmiot jako płatnika składek.

Wspólnicy sp.k. nie są zobowiązani do wniesienia do spółki minimalnego kapitału zakładowego z tej przyczyny, że taki kapitał w sp.k. w ogóle nie istnieje. Kapitał zakładowy to instytucja właściwa dla spółek kapitałowych, tymczasem sp.k. to jedna ze spółek osobowych.

Jeżeli nie kapitał zakładowy, to co?

Brak kapitału zakładowego nie oznacza, że wspólnicy nie mają obowiązku wniesienia wkładów do spółki. Podstawowa zasada prawna spółek, jest wspólna dla wszystkich rodzajów spółek zarówno osobowych jak i kapitałowych. Mówi ona o tym, że przez umowę spółki handlowej wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu przez wniesienie wkładów. Dodatkowo jeżeli umowa spółki tak stanowi, przez współdziałanie w inny określony sposób. Ponadto oznaczenie (opis) wkładów wnoszonych przez każdego wspólnika sp.k. i ich wartość stanowi obligatoryjny element umowy sp.k. Wniesienie wkładów stanowi zatem podstawowy obowiązek wspólnika sp.k., z którego ani spółka ani pozostali wspólnicy nie mogą go zwolnić.

Szczegóły dotyczące obowiązku wniesienia wkładów do sp.k.

Szczegóły dotyczące obowiązku wniesienia wkładów do sp.k. różnią się w zależności od tego, czy wspólnik posiada status komplementariusza, czy komandytariusza.

Przepisy k.s.h. dotyczące sp.k. nie regulują kwestii wkładów komplementariusza, dlatego w tym zakresie konieczne jest posiłkowanie się przepisami dotyczącymi spółki jawnej. W przypadku komplementariusza wykonanie obowiązku przez komplementariusza może polegać na wniesieniu środków pieniężnych. Może również polegać na przeniesieniu lub obciążeniu własności rzeczy lub innych praw. Wykonanie obowiązku polega także na dokonaniu innych świadczeń na rzecz spółki, w tym świadczeniu usług lub wykonywaniu pracy przez komplementariusza na rzecz sp.k. Wyjątek stanowi zawarcie umowy sp.k. przy wykorzystaniu wzorca umowy (on-line) – w takiej sytuacji wkład może być wyłącznie pieniężny. Komplementariusz nie musi przenosić na sp.k. własności przedmiotu wkładu. Może – w ramach wykonania swojego obowiązku wniesienia wkładu – oddać spółce do używania określony składnik majątku, np. samochód, maszyny produkcyjne.

Ustawowe wymagania co do wkładu komandytariusza są bardziej restrykcyjne niż w przypadku komplementariusza. Jeżeli wkładem komandytariusza do spółki jest w całości lub w części świadczenie niepieniężne, umowa spółki powinna określać:
1. przedmiot tego świadczenia (aport)
2. jego wartość
Przy czym zobowiązanie do wykonania pracy lub świadczenia usług na rzecz spółki oraz wynagrodzenie za usługi świadczone przy powstaniu spółki nie mogą stanowić wkładu komandytariusza do spółki. Wyjątek stanowi, gdy wartość innych jego wkładów do spółki nie jest niższa od wysokości sumy komandytowej. Jeżeli komplementariuszem jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółka akcyjna, zaś komandytariuszem jest wspólnik tej spółki, wkładu komandytariusza nie mogą stanowić jego udziały w tej spółce z ograniczoną odpowiedzialnością lub akcje tej spółki akcyjnej. Warto pamiętać, że postanowienie wspólników zwalniające komandytariusza z obowiązku wniesienia wkładu jest nieważne.

Wartość wkładów do sp.k.

K.s.h. wymaga, aby umowa sp.k. określała nie tylko wkłady, ale także ich wartość. Wartość wkładów powinna zostać ustalona według ich wartości rynkowej. W przypadku wkładów niepieniężnych wspólnicy mogą mierzyć się z problemem z ustaleniem ich wartości. Ma to miejsce w szczególności gdy przedmiot wkładu stanowi ciągłe świadczenie pracy lub wykonywanie usług na rzecz sp.k. Warto w takiej sytuacji przeprowadzić rozeznanie na właściwym rynku i przeprowadzić swoisty benchmark pomocny dla wyceny planowanych wkładów. Ustawodawca pozostawia w tym zakresie swobodę wspólnikom. Z perspektywy zasady ochrony interesów wierzycieli spółki komandytowej – wycena wartości wkładów w umowie sp.k. nie ma większego znaczenia. Dla potrzeb dochodzenia swoich roszczeń wierzyciele sp.k. będą uprawnieni do przyjęcia rynkowej wartości wkładów na dzień ich wniesienia do sp.k.

W jakim momencie można wnieść wkłady do sp.k.?

Przepisy k.s.h. dotyczące sp.k. nie mówią o tym, jaki moment jest właściwy dla wniesienia wkładów. W związku z powyższym, zarówno do komplementariusza jak i komandytariusza, zastosowanie znajdują przepisy dotyczące spółki jawnej. Zgodnie z nimi wkład wnosimy dopiero po zarejestrowaniu spółki w KRS. Trudno o inne rozwiązanie, skoro do tego czasu spółka nie istnieje w sensie prawnym i nie może np. założyć rachunku bankowego. Inaczej niż w spółkach kapitałowych w przypadku sp.k. nie ma fazy spółki w organizacji, która może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania. Jeżeli tak postanowią wspólnicy, dopuszczalne jest wnoszenie wkładów przez pewien czas po zarejestrowaniu sp.k. albo przez cały okres jej funkcjonowania. Ma to miejsce wówczas, gdy wspólnik zobowiązany jest do cyklicznego wnoszenia wkładu poprzez zasilanie jej gotówką lub poprzez regularne świadczenie usług bądź wykonywanie pracy. Z zastrzeżeniem wspomnianych wcześniej wymagań co do wartości wkładu niepieniężnego wnoszonego przez komandytariusza.

Przepisy k.s.h. dotyczące sp.k. nie zawierają żadnych uregulowań odnoszących się do likwidacji tego typu spółki. Co powoduje, że do likwidacji sp.k. stosujemy przepisy o likwidacji spółki jawnej. Wśród tych regulacji znajdujemy art. 67 § 1 k.s.h., zgodnie z którym w przypadku rozwiązania spółki przeprowadzamy jej likwidację. Wyjątkiem jest sytuacja w której wspólnicy uzgodnili inny sposób zakończenia działalności spółki. Ów „inny sposób zakończenia działalności spółki” rozumiemy właśnie jako tytułową uproszczoną likwidację. Z powyższego przepisu wynika, że likwidacja sp.k. nie jest jedyną drogą do zamknięcia sp.k. Sposoby zakończenia jej działalności mogą w praktyce być różne. Najczęściej będą uzależnione od sytuacji konkretnej spółki. Likwidacja i rozwiązanie sp.k. bez przeprowadzenia likwidacji (uproszczona likwidacja) stanowi alternatywny sposób zakończenia bytu prawnego spółki. Z tym zastrzeżeniem, że tradycyjną likwidację z zastosowaniem przepisów k.s.h. przeprowadzimy wówczas, kiedy wspólnicy nie podjęli odmiennej decyzji.

Jednomyślna uchwała

Podstawą dla przeprowadzenia uproszczonej likwidacji jest jednomyślna uchwała wspólników sp.k. Uchwała ta może zostać podjęta nawet, gdy prowadzone już jest standardowe postępowanie likwidacyjne spółki. Uproszczona likwidacja może wynikać także wprost z umowy sp.k. W umowie wspólnicy „z góry” umówili się na taki sposób zakończenia działalności spółki. Z powyższego wynika, że podstawowym warunkiem uproszczonej likwidacji jest porozumienie wspólników. W razie jego braku wspólnicy będą zobligowani do przeprowadzenia tradycyjnej likwidacji. Jednomyślność wspólników stanowi jedyny warunek tylko wtedy, gdy przyczyną rozwiązania spółki nie jest wypowiedzenie umowy przez jej wierzyciela. Jak również ogłoszenie jej upadłości. W takich sytuacjach dla uproszczonej likwidacji niezbędne jest również pozyskanie zgody tych podmiotów na taki tryb procedowania.

Inne sposoby zakończenia działalności

Kodeksowe „inne sposoby zakończenia działalności” mogą przybrać różną formę.
1. W uchwale wspólnicy mogą umówić się zarówno na spieniężenie majątku sp.k. i dokonać jego podziału między siebie lub spłacić wierzycieli tymi środkami.
2. Wspólnicy mogą także wybrać sposób zakończenia działalności sp.k. niewymagający wcześniejszego spieniężenia majątku spółki.
– poprzez podział składników majątkowych między wspólników
– poprzez przekazanie całego majątku spółki jednemu z nich do dalszego prowadzenia biznesu.

Ostatnie rozwiązanie może okazać się najkorzystniejsze z perspektywy wierzycieli sp.k. Wspólnik kontynuujący działalność na bazie majątku sp.k. może generować zyski przeznaczone na spłatę wierzycieli. Może to być najkorzystniejszy wariant, tym bardziej, że pośpieszne poszukiwanie nabywcy majątku rozwiązywanej sp.k. z reguły nie przynosi oczekiwanych rezultatów cenowych. Dla wierzycieli spółki kluczowe jest to, że wspólnicy są jej następcami prawnymi do czasu zaspokojenia wierzycieli. Oznacza to, że z chwilą wykreślenia sp.k. z KRS jej dotychczasowi wspólnicy ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania spółki. Rzecz jasna chodzi o zobowiązania powstałe przed jej wykreśleniem z rejestru. Powyższa zasada powoduje, że interesy wierzycieli sp.k. są należycie chronione. Niezależnie od tego, czy majątek sp.k. spieniężymy przed jej uproszczoną likwidacją, czy też rozdysponujemy w inny sposób.

Sposób podziału majątku

Wspólnicy powinni pamiętać, że jest możliwe (niekiedy nawet wskazane dla uniknięcia późniejszych nieporozumień oraz formalności), aby uchwała opisywała sposób podziału majątku sp.k., który zostanie przeprowadzony po wykreśleniu spółki z rejestru. Jeżeli takie ustalenie nie znajdzie się w uchwale, to – choć uchwała będzie ważna – zaskutkuje to tym, że z chwilą wykreślenia sp.k. z KRS wspólnicy staną się współwłaścicielami w częściach ułamkowych pozostałego po niej majątku. Powoduje to dalsze komplikacje, w szczególności konieczność sądowego zniesienia współwłasności, dlatego warto rozważyć zawarcie odpowiednich ustaleń w treści uchwały.

Postępowanie rejestrowe

Na etapie wykreślenia sp.k. z KRS sąd rejestrowy nie uzależnia wykreślenia spółki od uprzedniego rozliczenia się spółki bądź jej wspólników z wierzycielami sp.k. Biorąc pod uwagę dotychczasowe orzecznictwo Sąd Najwyższy takie postanowienie sądu rejestrowego skutecznie zaskarżyć. Brak obowiązku rozliczenia z wierzycielami wynika z zasady, zgodnie z którą wspólnicy sp.k. odpowiadają solidarnie za zobowiązania spółki po dniu jej wykreślenia z KRS. Zakres odpowiedzialności poszczególnych wspólników uzależniamy od statusu posiadanego w spółce. Dotychczasowi komplementariusze odpowiadać będą całym majątkiem natomiast komandytariusze do ustalonej umową sumy komandytowej. Warto także pamiętać, że w przypadku uproszczonej likwidacji, składając wniosek o wykreślenie z KRS sp.k., wspólnicy nie mają obowiązku przekazywania do KRS uchwały o rozwiązaniu spółki. Dla wykreślenia sp.k. wystarczy sam wniosek złożony po przeprowadzeniu ustalonego przez wspólników sposobu zakończenia działalności sp.k. Na przykład po podziale między wspólnikami składników majątkowych lub sumy uzyskanej ze sprzedaży majątku spółki.

Aspekt rachunkowy

Z punktu widzenia obowiązków rachunkowych wspólnicy nie są zobligowani do sporządzenia sprawozdania finansowego na dzień poprzedzający uchwałę o rozwiązaniu spółki. Natomiast obowiązek zamknięcia ksiąg rachunkowych i obowiązek sporządzenia sprawozdania finansowego powinny być wykonane na dzień zakończenia działalności sp.k. Co do sprawozdania finansowego, to brak przepisu ustawowego, z którego można byłoby wnioskować, że na wspólnikach ciąży obowiązek złożenia go w sądzie rejestrowym.

Wartość ta jest ustalana w drodze porozumienia wszystkich wspólników spółki komandytowej na etapie tworzenia jej umowy. Musi ona być obowiązkowo wskazana w umowie spółki. Jest również ujawniana w ogólnodostępnym wypisie spółki z rejestru przedsiębiorców KRS.

Suma komandytowa może być  dla poszczególnych komandytariuszy ustalona na różnym poziomie. Komandytariusze spółki odpowiadają za zobowiązania spółki solidarnie do wysokości przypisanej do nich sumy komandytowe.

Odpowiedzialność za zobowiązania spółki jaką ponosi komandytariusz z tytułu określonej dla niego sumy komandytowej jest zmniejszana o wysokość wkładu jaki wniósł on do spółki. Oznacza to, że w przypadku gdy komandytariusz wniósł do spółki wkład większy lub równy sumie komandytowej nie ponosi on dalszej odpowiedzialności za zobowiązania tej spółki.

(a) wypowiedzenia umowy spółki przez wspólnika

(b) wypowiedzenia umowy spółki przez wierzyciela wspólnika

(c) wskutek orzeczenia sądu o wyłączeniu wspólnika

W przypadku, gdy umowa spółki komandytowej zawarta jest na czas nieoznaczony, każdy wspólnik może ją wypowiedzieć na 6 miesięcy przez zakończeniem roku obrotowego tej spółki.

W przypadku gdy umowa spółki komandytowej została zawarta na czas oznaczony co do zasady nie może być ona wypowiedziana. Wyjątkiem jest sytuacja, w której wspólnicy przewidzieli taką możliwość w umowie spółki.

Wypowiedzenie umowy spółki komandytowej powinno być dokonane w formie pisemnego oświadczenia, które należy przedłożyć pozostałym wspólnikom w spółce lub wspólnikowi uprawnionemu do reprezentowania spółki.

Wystąpienie wspólnika ze spółki komandytowej w trybie wypowiedzenia umowy spółki (czy to przez wspólnika, czy to przez jego wierzyciela) powoduje automatyczne rozwiązanie spółki za wyjątkiem dwóch sytuacji:

• umowa spółki stanowi inaczej,
• pozostali wspólnicy postanowią o jej dalszym trwaniu

Wystąpienie wspólnika ze spółki komandytowej w następstwie orzeczenia sądu o wyłączeniu wspólnika nie powoduje rozwiązania spółki komandytowej.

W konsekwencji wystąpienia wspólnika ze spółki komandytowej zachodzi konieczność rozliczenia z nim. W tym celu ustala się tzw. udział kapitałowy wspólnika, który dokonał wystąpienia.  Obliczenia tej wartości dokonuje się na podstawie osobnego bilansu uwzględniającego wartość zbywczą majątku spółki. Udział kapitałowy powinien być wypłacony w środkach pieniężnych. Rzeczy, które wspólnik wniósł do spółki tylko do używania, są mu zwracane w naturze.

W przypadku, gdy udział kapitałowy wspólnika jest ujemny jest on zobowiązany wpłacić do spółki przypadającą na niego wartość.

W przypadku komplementariuszy będącymi osobami prawnymi należy pamiętać o tym, że ich nazwa musi być ujęta w nazwie spółki komandytowej w pełnej formie, bez żądnych skrótów, w tym bez skracania określenia formy prawnej.

Przykład:

Spółka komandytowa, której jedynym komplementariuszem jest spółka Peter Capital sp. z o.o. może nazywać się „Peter Capital spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [nazwa komplementariusza] spółka komandytowa [forma prawna]”, co ewentualnie można skrócić do „Peter Capital spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [nazwa komplementariusza] sp.k. [forma prawna – skrót]”. Możliwe jest również dodanie tzw. elementu fantazyjnego i stworzenie np. nazwy „Peter Capital spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [nazwa komplementariusza] Projekty Domów [element fantazyjny] sp.k.[forma prawna – skrót]. Niepoprawne jest natomiast (jako niezgodne z regulacjami kodeksem spółek handlowych) używanie w obrocie gospodarczym form „Peter Capital sp. z o.o. spółka komandytowa” lub „Peter Capital sp. z o.o. sp.k. (skrócenie nazwy komplementariusza).

Nazwisko (nazwa) komandytariusza nie może znaleźć się w nazwie spółki komandytowej. Jeżeli jednak do tego dojdzie, to taki komandytariusz będzie traktowany tak jak komplementariusz spółki tzn. będzie odpowiadał przed wierzycielami spółki całym swoim majątkiem. Jest to jeden z przypadków tzw: rozszerzonej odpowiedzialności komandytariusza.

Przykład: W spółce Amadeus Investment spółka z ograniczoną spółka komandytowa wspólnikami są Amadeus sp. z o.o. (komplementariusz) oraz Elżbieta Nowak (komandytariusz). Obaj wspólnicy wnieśli do spółki równe wkłady pieniężne – po 50 000 zł. W umowie spółki zawarto jednak zapis, zgodnie z którym 90% osiągniętych przez spółkę zysków przypada komandytariuszowi (Elżbieta Nowak), a jedynie 10% komplementariuszowi (Amadeus Investment sp. z o.o.).

Również sposób udziału w stratach spółki komandytowej może być określony bez żadnego związku z wartością wkładów wniesionych przez poszczególnych wspólników . Co więcej sposób udziału  w stratach może być zupełnie innych niż przewidziany przez umowę spółki sposób udziału w jej zyskach. W przypadku  strat możliwe jest całkowite wyłączenie wspólnika z ich pokrywania.

Przykład: W przytoczonej wyżej spółce Amadeus Investment spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa zgodnie z zapisami umowy spółki w stratach uczestniczy jedynie komplementariusz (Amadeus Investment sp. z o.o.). Komandytariusz jest z nich wyłączony.

Jeżeli kwestie udziału w zyskach i stratach spółki komandytowej nie zostaną przez wspólników uregulowane w jumowie spółki stosuje się zasady ogólne: komplementariusz uczestniczą w zyskach spółki proporcjonalnie bez względu względu na wartość wniesionego wkładu, natomiast komandytariusze uczestniczą w zysku spółki proporcjonalnie do wysokości wkładów rzeczywiście wniesionych do spółki (art. 123 k.s.h).