Obowiązkowe elementy umowy PSA

Aby umowa prostej spółki akcyjnej była ważna i zgodna z przepisami, konieczne jest precyzyjne określenie w niej kilku istotnych elementów. Podstawowe informacje, które muszą się w niej znaleźć, to nazwa i siedziba spółki, zakres jej działalności oraz szczegółowe dane o akcjach, takie jak ich liczba, serie, numery, a także wszelkie uprzywilejowania oraz dane akcjonariuszy posiadających poszczególne akcje.

Jeżeli wnoszone są wkłady niepieniężne, umowa powinna precyzyjnie opisać te wkłady, określając serię i numery akcji, które zostaną za nie przyznane oraz identyfikować akcjonariuszy wnoszących te wkłady. W sytuacji, gdy wkłady niepieniężne obejmują świadczenie pracy lub usług, umowa musi także precyzować rodzaj i zakres czasowy tych świadczeń.
Ponadto dokument musi zawierać informacje o organach spółki, w tym o liczbie członków zarządu i ewentualnej radzie nadzorczej, ich minimalnej i maksymalnej liczbie członków, jeżeli taka rada istnieje. Jeśli spółka ma określony czas trwania, ten również musi być wyraźnie wskazany w umowie.

Zgodnie z art. 3005 Kodeksu spółek handlowych, umowa może również zawierać postanowienia dotyczące terminów wniesienia wkładów lub upoważnienie do ustalenia tych terminów przez akcjonariuszy, co jest istotne, gdyby zarząd nie określił tych terminów.

Firma i siedziba prostej spółki akcyjnej

Nazwa Twojej firmy, którą zamierzasz założyć, powinna obejmować wyrażenie „Prosta Spółka Akcyjna” lub skrót „P.S.A.”, zgodnie z art. 3008 Kodeksu Spółek Handlowych (KSH). Jest niezbędne, aby nazwa była oryginalna i odróżniała się od innych podmiotów rynkowych. Starannie wyselekcjonowana nazwa nie tylko spełnia wymagania prawne, ale także przyczynia się do kreowania wizerunku Twojej firmy.

Adres siedziby Twojej spółki będzie wskazywał na miejscowość w Polsce, gdzie ulokowane będzie główne biuro firmy. Zgodnie z prawem dla celów rejestracji w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), konieczne jest, aby siedziba znajdowała się w Polsce. W umowie spółki nie musi znajdować się dokładny adres – wystarczające jest podanie samej miejscowości.

Określenie działalności PSA

Przedmiot działania przedsiębiorstwa definiuje obszar, w jakim będzie operować Twoja firma. W dokumencie założycielskim konieczne jest precyzyjne określenie branży, w której firma będzie aktywna, na przykład może to obejmować usługi informatyczne, produkcję oprogramowania lub handel urządzeniami elektronicznymi. Precyzyjna definicja obszaru działalności nie tylko zaspokaja wymagania prawne, ale także pomaga potencjalnym klientom i współpracownikom lepiej zrozumieć profil Twojej spółki.

Staranne zdefiniowanie przedmiotu działalności poprzez wybór i zapis odpowiednich kodów PKD w umowie jest istotne, gdyż stanowi o granicach prawnych i operacyjnych firmy. Takie określenie informuje nie tylko wspólników, ale i kontrahentów oraz inne instytucje o charakterze prowadzonej przez spółkę działalności. Należy pamiętać, że prowadzenie działalności wykraczającej poza zakres określony w umowie spółki może być źródłem konfliktów wewnętrznych oraz problemów prawnych.

Oznaczenie akcji w prostej spółce akcyjnej

W PSA każda akcja musi być precyzyjnie zdefiniowana. Obejmuje to określenie w umowie spółki całkowitej liczby akcji do emisji. Każda akcja powinna być wyraźnie oznaczona serią i numerem, co umożliwia dokładne monitorowanie zarówno jej właściciela, jak i wszelkich zmian w zakresie własności. Niecharakterystyczne dla PSA jest posiadanie wartości nominalnej akcji, co różni je od akcji wydawanych przez tradycyjne spółki akcyjne.

Cena, po której akcje są sprzedawane akcjonariuszom w ramach emisji, nazywana ceną emisyjną, również musi być zdefiniowana w umowie. Cena ta, która może różnić się w zależności od serii akcji, odzwierciedla aktualną wycenę spółki oraz jej przyszłe perspektywy. Określenie ceny emisyjnej jest kluczowe, gdyż ma bezpośredni wpływ na kwotę kapitału pozyskanego od akcjonariuszy.
W umowie PSA konieczne jest także szczegółowe określenie, kto obejmuje poszczególne akcje, ile ich posiada i do których serii oraz numerów te akcje należą. To pozwala na dokładne określenie struktury właścicielskiej spółki i uprawnień posiadanych przez akcjonariuszy. W przypadku aportów niepieniężnych umowa powinna określać rodzaj wniesionych wkładów i akcje, które zostają za nie przyznane.

Umowa spółki z o.o.: prawne podstawy współpracy

Umowa spółki z o.o. to centralny dokument regulujący zasady funkcjonowania i relacje między wspólnikami. Jest to akt prawny, który nabiera mocy prawnie wiążącej po zarejestrowaniu spółki. W treści umowy określane są kluczowe aspekty, takie jak struktura własnościowa, uprawnienia wspólników, zasady podejmowania decyzji, a także podział zysków i strat.

Czym jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (sp. z o.o.)

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością to elastyczna struktura, która łączy korzyści spółki kapitałowej z prostotą zarządzania. W tej formie prawnej, wspólnicy nie odpowiadają osobiście za zobowiązania firmy, a ich odpowiedzialność ogranicza się do wysokości wniesionego kapitału. To sprawia, że sp. z o.o. staje się atrakcyjnym wyborem dla przedsiębiorców, łączących korzyści zabezpieczenia majątku z elastycznością organizacyjną.

Wspólnicy w spółce: rozmaite role i odpowiedzialności

Wspólnicy w spółce z o.o. mogą przyjmować różne role i funkcje w zależności od liczby posiadanych udziałów. Aktywnie uczestniczą w kierowaniu firmą, podejmują decyzje i odpowiadają za jej codzienną działalność. Wspólnicy niemający wpływu ograniczają się do funkcji finansowej, angażując się przede wszystkim kapitałowo. Różnice w roli przekładają się również na poziom ich odpowiedzialności za zobowiązania firmy.

Znaczenie umowy spółki dla wspólników: bezpieczeństwo i kierunek rozwoju

Umowa spółki z o.o. stanowi nie tylko instrument prawny, ale strategiczny plan dla wspólników. Precyzyjnie określa prawa i obowiązki stron, co minimalizuje ryzyko sporów i konfliktów. Dzięki niej wspólnicy zyskują pewność co do zasad współpracy, a także jasne ramy dotyczące podziału zysków, przejścia udziałów czy rozstrzygania sporów. To narzędzie wspomagające bezpieczeństwo i stabilność relacji biznesowych.

W dobie dynamicznych zmian rynkowych i prawnych, właściwie skonstruowana umowa spółki z o.o. staje się kluczowym elementem dla wspólników. Przewiduje możliwe scenariusze, tworzy podstawy współpracy i dostarcza elastyczności w dostosowywaniu się do zmieniających się warunków rynkowych. Zabezpiecza ona interesy wspólników, tworząc solidne podstawy do długotrwałego sukcesu wspólnego przedsięwzięcia.

Podsumowanie

Umowa spółki z o.o. jest nie tylko formalnym dokumentem. To mapa drogowa, która kształtuje relacje, zabezpiecza interesy i inspiruje do wspólnego rozwoju. Dla wspólników w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, to kluczowy element, który wpływa na stabilność, bezpieczeństwo i długoterminowy sukces ich współpracy biznesowej. Dlatego warto inwestować czas i staranność w jej tworzenie, aby zbudować solidne fundamenty dla wspólnej drogi ku sukcesowi biznesowemu.

Wspólnicy sp.k. nie są zobowiązani do wniesienia do spółki minimalnego kapitału zakładowego z tej przyczyny, że taki kapitał w sp.k. w ogóle nie istnieje. Kapitał zakładowy to instytucja właściwa dla spółek kapitałowych, tymczasem sp.k. to jedna ze spółek osobowych.

Jeżeli nie kapitał zakładowy, to co?

Brak kapitału zakładowego nie oznacza, że wspólnicy nie mają obowiązku wniesienia wkładów do spółki. Podstawowa zasada prawna spółek, jest wspólna dla wszystkich rodzajów spółek zarówno osobowych jak i kapitałowych. Mówi ona o tym, że przez umowę spółki handlowej wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu przez wniesienie wkładów. Dodatkowo jeżeli umowa spółki tak stanowi, przez współdziałanie w inny określony sposób. Ponadto oznaczenie (opis) wkładów wnoszonych przez każdego wspólnika sp.k. i ich wartość stanowi obligatoryjny element umowy sp.k. Wniesienie wkładów stanowi zatem podstawowy obowiązek wspólnika sp.k., z którego ani spółka ani pozostali wspólnicy nie mogą go zwolnić.

Szczegóły dotyczące obowiązku wniesienia wkładów do sp.k.

Szczegóły dotyczące obowiązku wniesienia wkładów do sp.k. różnią się w zależności od tego, czy wspólnik posiada status komplementariusza, czy komandytariusza.

Przepisy k.s.h. dotyczące sp.k. nie regulują kwestii wkładów komplementariusza, dlatego w tym zakresie konieczne jest posiłkowanie się przepisami dotyczącymi spółki jawnej. W przypadku komplementariusza wykonanie obowiązku przez komplementariusza może polegać na wniesieniu środków pieniężnych. Może również polegać na przeniesieniu lub obciążeniu własności rzeczy lub innych praw. Wykonanie obowiązku polega także na dokonaniu innych świadczeń na rzecz spółki, w tym świadczeniu usług lub wykonywaniu pracy przez komplementariusza na rzecz sp.k. Wyjątek stanowi zawarcie umowy sp.k. przy wykorzystaniu wzorca umowy (on-line) – w takiej sytuacji wkład może być wyłącznie pieniężny. Komplementariusz nie musi przenosić na sp.k. własności przedmiotu wkładu. Może – w ramach wykonania swojego obowiązku wniesienia wkładu – oddać spółce do używania określony składnik majątku, np. samochód, maszyny produkcyjne.

Ustawowe wymagania co do wkładu komandytariusza są bardziej restrykcyjne niż w przypadku komplementariusza. Jeżeli wkładem komandytariusza do spółki jest w całości lub w części świadczenie niepieniężne, umowa spółki powinna określać:
1. przedmiot tego świadczenia (aport)
2. jego wartość
Przy czym zobowiązanie do wykonania pracy lub świadczenia usług na rzecz spółki oraz wynagrodzenie za usługi świadczone przy powstaniu spółki nie mogą stanowić wkładu komandytariusza do spółki. Wyjątek stanowi, gdy wartość innych jego wkładów do spółki nie jest niższa od wysokości sumy komandytowej. Jeżeli komplementariuszem jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółka akcyjna, zaś komandytariuszem jest wspólnik tej spółki, wkładu komandytariusza nie mogą stanowić jego udziały w tej spółce z ograniczoną odpowiedzialnością lub akcje tej spółki akcyjnej. Warto pamiętać, że postanowienie wspólników zwalniające komandytariusza z obowiązku wniesienia wkładu jest nieważne.

Wartość wkładów do sp.k.

K.s.h. wymaga, aby umowa sp.k. określała nie tylko wkłady, ale także ich wartość. Wartość wkładów powinna zostać ustalona według ich wartości rynkowej. W przypadku wkładów niepieniężnych wspólnicy mogą mierzyć się z problemem z ustaleniem ich wartości. Ma to miejsce w szczególności gdy przedmiot wkładu stanowi ciągłe świadczenie pracy lub wykonywanie usług na rzecz sp.k. Warto w takiej sytuacji przeprowadzić rozeznanie na właściwym rynku i przeprowadzić swoisty benchmark pomocny dla wyceny planowanych wkładów. Ustawodawca pozostawia w tym zakresie swobodę wspólnikom. Z perspektywy zasady ochrony interesów wierzycieli spółki komandytowej – wycena wartości wkładów w umowie sp.k. nie ma większego znaczenia. Dla potrzeb dochodzenia swoich roszczeń wierzyciele sp.k. będą uprawnieni do przyjęcia rynkowej wartości wkładów na dzień ich wniesienia do sp.k.

W jakim momencie można wnieść wkłady do sp.k.?

Przepisy k.s.h. dotyczące sp.k. nie mówią o tym, jaki moment jest właściwy dla wniesienia wkładów. W związku z powyższym, zarówno do komplementariusza jak i komandytariusza, zastosowanie znajdują przepisy dotyczące spółki jawnej. Zgodnie z nimi wkład wnosimy dopiero po zarejestrowaniu spółki w KRS. Trudno o inne rozwiązanie, skoro do tego czasu spółka nie istnieje w sensie prawnym i nie może np. założyć rachunku bankowego. Inaczej niż w spółkach kapitałowych w przypadku sp.k. nie ma fazy spółki w organizacji, która może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania. Jeżeli tak postanowią wspólnicy, dopuszczalne jest wnoszenie wkładów przez pewien czas po zarejestrowaniu sp.k. albo przez cały okres jej funkcjonowania. Ma to miejsce wówczas, gdy wspólnik zobowiązany jest do cyklicznego wnoszenia wkładu poprzez zasilanie jej gotówką lub poprzez regularne świadczenie usług bądź wykonywanie pracy. Z zastrzeżeniem wspomnianych wcześniej wymagań co do wartości wkładu niepieniężnego wnoszonego przez komandytariusza.

Przepisy k.s.h. dotyczące sp.k. nie zawierają żadnych uregulowań odnoszących się do likwidacji tego typu spółki. Co powoduje, że do likwidacji sp.k. stosujemy przepisy o likwidacji spółki jawnej. Wśród tych regulacji znajdujemy art. 67 § 1 k.s.h., zgodnie z którym w przypadku rozwiązania spółki przeprowadzamy jej likwidację. Wyjątkiem jest sytuacja w której wspólnicy uzgodnili inny sposób zakończenia działalności spółki. Ów „inny sposób zakończenia działalności spółki” rozumiemy właśnie jako tytułową uproszczoną likwidację. Z powyższego przepisu wynika, że likwidacja sp.k. nie jest jedyną drogą do zamknięcia sp.k. Sposoby zakończenia jej działalności mogą w praktyce być różne. Najczęściej będą uzależnione od sytuacji konkretnej spółki. Likwidacja i rozwiązanie sp.k. bez przeprowadzenia likwidacji (uproszczona likwidacja) stanowi alternatywny sposób zakończenia bytu prawnego spółki. Z tym zastrzeżeniem, że tradycyjną likwidację z zastosowaniem przepisów k.s.h. przeprowadzimy wówczas, kiedy wspólnicy nie podjęli odmiennej decyzji.

Jednomyślna uchwała

Podstawą dla przeprowadzenia uproszczonej likwidacji jest jednomyślna uchwała wspólników sp.k. Uchwała ta może zostać podjęta nawet, gdy prowadzone już jest standardowe postępowanie likwidacyjne spółki. Uproszczona likwidacja może wynikać także wprost z umowy sp.k. W umowie wspólnicy „z góry” umówili się na taki sposób zakończenia działalności spółki. Z powyższego wynika, że podstawowym warunkiem uproszczonej likwidacji jest porozumienie wspólników. W razie jego braku wspólnicy będą zobligowani do przeprowadzenia tradycyjnej likwidacji. Jednomyślność wspólników stanowi jedyny warunek tylko wtedy, gdy przyczyną rozwiązania spółki nie jest wypowiedzenie umowy przez jej wierzyciela. Jak również ogłoszenie jej upadłości. W takich sytuacjach dla uproszczonej likwidacji niezbędne jest również pozyskanie zgody tych podmiotów na taki tryb procedowania.

Inne sposoby zakończenia działalności

Kodeksowe „inne sposoby zakończenia działalności” mogą przybrać różną formę.
1. W uchwale wspólnicy mogą umówić się zarówno na spieniężenie majątku sp.k. i dokonać jego podziału między siebie lub spłacić wierzycieli tymi środkami.
2. Wspólnicy mogą także wybrać sposób zakończenia działalności sp.k. niewymagający wcześniejszego spieniężenia majątku spółki.
– poprzez podział składników majątkowych między wspólników
– poprzez przekazanie całego majątku spółki jednemu z nich do dalszego prowadzenia biznesu.

Ostatnie rozwiązanie może okazać się najkorzystniejsze z perspektywy wierzycieli sp.k. Wspólnik kontynuujący działalność na bazie majątku sp.k. może generować zyski przeznaczone na spłatę wierzycieli. Może to być najkorzystniejszy wariant, tym bardziej, że pośpieszne poszukiwanie nabywcy majątku rozwiązywanej sp.k. z reguły nie przynosi oczekiwanych rezultatów cenowych. Dla wierzycieli spółki kluczowe jest to, że wspólnicy są jej następcami prawnymi do czasu zaspokojenia wierzycieli. Oznacza to, że z chwilą wykreślenia sp.k. z KRS jej dotychczasowi wspólnicy ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania spółki. Rzecz jasna chodzi o zobowiązania powstałe przed jej wykreśleniem z rejestru. Powyższa zasada powoduje, że interesy wierzycieli sp.k. są należycie chronione. Niezależnie od tego, czy majątek sp.k. spieniężymy przed jej uproszczoną likwidacją, czy też rozdysponujemy w inny sposób.

Sposób podziału majątku

Wspólnicy powinni pamiętać, że jest możliwe (niekiedy nawet wskazane dla uniknięcia późniejszych nieporozumień oraz formalności), aby uchwała opisywała sposób podziału majątku sp.k., który zostanie przeprowadzony po wykreśleniu spółki z rejestru. Jeżeli takie ustalenie nie znajdzie się w uchwale, to – choć uchwała będzie ważna – zaskutkuje to tym, że z chwilą wykreślenia sp.k. z KRS wspólnicy staną się współwłaścicielami w częściach ułamkowych pozostałego po niej majątku. Powoduje to dalsze komplikacje, w szczególności konieczność sądowego zniesienia współwłasności, dlatego warto rozważyć zawarcie odpowiednich ustaleń w treści uchwały.

Postępowanie rejestrowe

Na etapie wykreślenia sp.k. z KRS sąd rejestrowy nie uzależnia wykreślenia spółki od uprzedniego rozliczenia się spółki bądź jej wspólników z wierzycielami sp.k. Biorąc pod uwagę dotychczasowe orzecznictwo Sąd Najwyższy takie postanowienie sądu rejestrowego skutecznie zaskarżyć. Brak obowiązku rozliczenia z wierzycielami wynika z zasady, zgodnie z którą wspólnicy sp.k. odpowiadają solidarnie za zobowiązania spółki po dniu jej wykreślenia z KRS. Zakres odpowiedzialności poszczególnych wspólników uzależniamy od statusu posiadanego w spółce. Dotychczasowi komplementariusze odpowiadać będą całym majątkiem natomiast komandytariusze do ustalonej umową sumy komandytowej. Warto także pamiętać, że w przypadku uproszczonej likwidacji, składając wniosek o wykreślenie z KRS sp.k., wspólnicy nie mają obowiązku przekazywania do KRS uchwały o rozwiązaniu spółki. Dla wykreślenia sp.k. wystarczy sam wniosek złożony po przeprowadzeniu ustalonego przez wspólników sposobu zakończenia działalności sp.k. Na przykład po podziale między wspólnikami składników majątkowych lub sumy uzyskanej ze sprzedaży majątku spółki.

Aspekt rachunkowy

Z punktu widzenia obowiązków rachunkowych wspólnicy nie są zobligowani do sporządzenia sprawozdania finansowego na dzień poprzedzający uchwałę o rozwiązaniu spółki. Natomiast obowiązek zamknięcia ksiąg rachunkowych i obowiązek sporządzenia sprawozdania finansowego powinny być wykonane na dzień zakończenia działalności sp.k. Co do sprawozdania finansowego, to brak przepisu ustawowego, z którego można byłoby wnioskować, że na wspólnikach ciąży obowiązek złożenia go w sądzie rejestrowym.

Zmiany przepisów podatkowych, które spowodowały, że sp.k. uzyskała status podatnika CIT i przestała być transparentna podatkowo. Przez co rozumiemy, że jest jednokrotnie opodatkowana, a wspólnicy sp.k. zostali obciążeni składką zdrowotną. Te regulacje spowodowały niemałe zawirowania wśród przedsiębiorców wykorzystujących sp.k. jako formę prowadzenia biznesu.
Wielu z nich znalazło sposób na dalsze funkcjonowanie w ramach sp.k., np. korzystając z możliwości zmiany statusu komandytariusza na komplementariusza. Jeszcze inni zrezygnowali ze spółki osobowej i przekształcili swoje biznesy w spółki z o.o. Dzięki swojej elastyczności – sp.k. pozostaje atrakcyjnym sposobem prowadzenia działalności gospodarczej.

Elastyczność sp.k., czyli co?

Gdy mówimy o elastyczności sp.k. to mamy na myśli przede wszystkim swobodę w umownym kształtowania ustroju wewnętrznego spółki. W tym rozumieniu: podziału uprawnień i obowiązków między wspólnikami. Elastyczność sp.k. przejawia się zatem w możliwości względnie swobodnego formułowania postanowień umowy sp.k.

Zwyczajowo wyróżnia się model klasyczny i dynamiczny ustroju sp.k.

Model klasyczny, podstawowy (choć nie najbardziej powszechny), przewiduje bierną postawę komandytariusza i opiera się na dyspozytywnych przepisach k.s.h. dotyczących sp.k. To znaczy bez korzystania przez wspólników z możliwości ich modyfikacji. Wymagane jest odpowiednie stosowanie regulacji dotyczących spółki jawnej, która jest podstawowym typem spółki osobowej. W przypadku tego modelu „umowa spółki nie stanowi inaczej” a sp.k. działa co do zasady na podstawie zasad określonych w k.s.h. Przykładowo: w takim modelu komandytariusz nie ma prawa ani obowiązku prowadzenia spraw spółki (mimo że ustawa pozwala, aby w umowie spółki dopuścić taką możliwość).

Model dynamiczny z kolei opiera się na założeniu o aktywnej roli komandytariusza. W tym modelu komandytariusz z reguły ma prawo do prowadzenia spraw sp.k. i reprezentuje ją na podstawie udzielonego pełnomocnictwa albo prokury. W porównaniu z modelem klasycznym w tym modelu pozycja komplementariusza jest znacznie słabsza na rzecz komandytariusza, który jest faktycznym zarządcą sp.k.

Przepisy pozwalają na wdrożenie umową sp.k. wielu różnych rozwiązań, które będą sytuować się pomiędzy modelem klasycznym a dynamicznym. W każdym takim pośrednim rozwiązaniu mamy do czynienia z odstępstwem od wariantu podstawowego. W tym modelu komandytariusz jest bierny, w kierunku coraz większych uprawnień komplementariusza.

Wydaje się, że zanim sp.k. stała się podatnikiem CIT w obrocie pozornie dominował model klasyczny, w którym za zarządzaniem spółką odpowiadał komplementariusz (praktycznie zawsze była nim sp. z o.o.). Zyski natomiast przypadały niemal w całości biernym komandytariuszom (z reguły osoby fizyczne kontrolujące komplementariusza). W zdecydowanej większości przypadków komplementariusz był całkowicie zależny od komandytariuszy (zarówno personalnie jak i kapitałowo). Taki stan rzeczy powodował, że w rzeczywistości sp.k. funkcjonowały w modelu, który wymykał się powyższemu podziałowi na modele klasyczne i dynamiczne.

Zmiana sposobu opodatkowania

Wydaje się, że wskutek zmiany sposobu opodatkowania zmniejsza się na rynku udział sp.k. funkcjonujących w modelu dynamicznym. Komandytariusze, którzy dotychczas zarządzali spółką „z tylnego fotela”, kierując się względami ekonomicznymi, zmieniają status na komplementariuszy. To powoduje, że ustrój sp.k. zbliża się do modelu klasycznego.

Rozważając możliwe modele ustrojowe sp.k. nie można zapominać o podstawowej kwestii, tj. przynależności sp.k. do spółek osobowych. Wiąże się z nią konieczność stosowania ogólnych przepisów dotyczących spółek osobowych. Dzięki nim – o ile przewiduje to umowa spółki – możliwe jest w sp.k. dokonanie zmiany umowy spółki bez zgody wszystkich wspólników. Możliwe jest też zbycie ogółu praw i obowiązków w spółce oraz ukształtowanie pozycji wspólnika na zasadach typowych dla spółek kapitałowych. To znaczy uzależniając „wagę” głosu wspólnika od wartości wniesionego przez niego wkładu do spółki.

Granice elastyczności

Wprawdzie umowa sp.k. może być kształtowana z bardzo dużą swobodą i wedle wyboru jej wspólników, to jednak art. 105 k.s.h. wymaga, aby zawierała pewien minimalny zakres regulacji. W głównej mierze aby wskazywała:
1) firmę i siedzibę spółki.
2) przedmiot działalności spółki.
3) czas trwania spółki, jeżeli jest oznaczony;
4) oznaczenie wkładów wnoszonych przez każdego wspólnika i ich wartość;
5) oznaczony kwotowo zakres odpowiedzialności każdego komandytariusza wobec wierzycieli (sumę komandytową).

Ponadto niektóre regulacje ustawowe mają charakter bezwzględnie wiążący i nie mogą być uchylone ani zmodyfikowane przez umowę wspólników. Przykładem takiego przepisu jest podstawowa zasada obowiązująca w sp.k., zgodnie z którą komandytariusz odpowiada za zobowiązania spółki wobec jej wierzycieli tylko do wysokości sumy komandytowej.

Regulacja ustawowe

Do tej kategorii przepisów należą także uregulowania k.s.h. stanowiące m.in., że:
1. postanowienie umowne zwalniające komandytariusza z obowiązku wniesienia wkładu jest nieważne;
2. komandytariusz może reprezentować spółkę jedynie jako pełnomocnik
3. ma prawo żądać odpisu sprawozdania finansowego za rok obrotowy
4. ma prawo przeglądać księgi i dokumenty celem sprawdzenia jego rzetelności. Jeżeli wkładem komandytariusza do spółki jest w całości lub w części świadczenie niepieniężne, umowa spółki określa przedmiot tego świadczenia (aport), jego wartość, jak również osobę wspólnika wnoszącego takie świadczenie niepieniężne.

Elastyczność to zaleta sp.k., która może skłaniać do wyboru tej formy prawnej. Niemniej z pewnością ta cecha nie będzie decydująca. W przypadku aktywności nastawionej na zysk – podstawę decyzji stanowi kalkulacja ekonomiczna ściśle powiązana z przewidywanymi obciążeniami podatkowymi.